Sözün başladığı yer

Sözün bittiği yerde olmayı çok severiz değil mi. Bizim için son noktadır o, nihai eylem yapılmalıdır. O ana kadar birşey söylenmediğini, yapılmadığını hiç hatırlamaz, hatırlamak istemeyiz. Konuşamadığımız için son noktada başlamadan sözün bittiği yere geliriz. Düşünce üretemeyen toplumlar eylem yapamaz sadece kuru gürültü yapıp birbiri ile çatışır. Düşünce üretmenin birinci koşulu ise bilgi sahibi olmaktır. Ahkam kesmek, bilgisizliğin ve düşünce yoksunluğunun  en büyük göstergeleri. Beraberinde de hamaset gelir, kendini kandırmak, herkesi ve herşeyi düşman bellemek sonucu insan üretimi olan herşeye nefret ve saldırma. Kitap,film,müzik hatta bir bina bile düşman olabilir bize. Hiç kimse sevmez bizi heryerde gizli düşmanlarımız vardır. Bizi yıkmak için ellerinden geleni yaparlar ve yıkarlarda sonuçta, çünkü biz veririz kozları ellerine. Tarihte hep sayısız devlet kurmakla övünür dururuz biri de çıkıp demez ki bu övünülecek değil üzerinde düşünülecek bir konu diye. Tarihte birbiri ardı sıra yapıp yıktığımız devletlerle övünürken olağanüstü şartlar altında kurduğumuz cumhuriyeti delik deşik etmekten çekinmeyiz. Yıllar boyunca yapılan hataları ve yanlışlarıda konuşmadığımız için, düzeltmek için gram çaba sarf etmediğimiz için de kendi içlerinden çıktıkları cumhuriyeti ve kazanımlarını yıkmak için elinden geleni yapanlara da çanak tutarız.

Konuşmayı ve kendimizi ifade etmeyi öğrendiğimiz gün herşeyin daha kolay çözülebildiğini anlayabileceğiz.