Yazı

Yazacak çok şey var. Beyinde kalmaması gereken, not edilmesi gereken . Unutuluyorlar yazılmayınca. Başlamak zor olan ,nerden başlayacağına karar verememek. Geç kalınca uçup gidiyor bellekten. Uçmasını kaybolmasını istemiyorum ,oturup yazamıyorumda. Sanırım biraz tembel biraz da dağınığım bu konuda. Aklıma geldikçe yazmalıyım , bir köşede dursunlar belki işe yararlar yada yaramazlar. Yarayıp yaramamalarıda önemli değil ki. Yazılacak olanlar zihnimden geçenler. Ne birililerine ders olsun diye ne de anı olsun diye yazılacaklar. Öğüt vermek gibi bir derdim yok, ibret olsun diye değil ki ibret olabilecek bir şeyler de yok hayatımda. Aslında basit herkesin ki bir yaşam. Ne fazla ne eksik muhteşemde değil berbat ta. Neden ilgi çeksin o zaman diyebilirsiniz. Amaç bu da değil. Ne ilgi çeker ki maceramı, dram mı . İkisi de yok bende  Ne var sıradan bir yaşam herkesin yaşadığı gibi. İlgi çekmek gibi bir isteğim hiç ama hiç yok. Yazmak insanın kendisi ile konuşması gibi aslında. Kendi kendimize seslendiremediğimiz sözcüklerimiz . Hepimiz konuşuruz kendmizle, sesli olunca deli!olaark adlandırılır konuşan. Deliler ne konuşur kendi kendine , anlatırlar biri dinliyormuşçasına. Ya dinleyenleri olmadığındandır ya dinleyenleri anlamadığındandır yada delidir onlar işte konuşurlar anlamsızca . yazıda böyle tehlike yok yaftalanmazsınız, garip bakışlar da yoktur. Okuyan olursa beğenir yada beğenmez hepsi bu. Değerli olan kalması ister bir parça kağıt ,bir günlük,bir fotoğraf arkası,bir mektup,bir kitap kenarı yada bir bilgisayar dosyası.