Koku

Bir eve girdiğinizde o eve ait bir koku alırsınız, tanımlamak zordur bu kokuyu ,tipiktir aslında birazda nötr, ne hoşlanılır ne de rahatsız olunur. Koku bellekte ki anıları çağırmakta diğer duyulardan daha üstün gibi gelmiştir hep. Çocuklukta anne ile gidilen komşu evlerinde ki o koku yıllar sonra hiç alakası olmayan bir yerde karşınıza çıkabilir. Yıılar sonra duyduğunuzda ben bu kokuyu biliyorum diyerek belleğinizden çağırmaya başlarsınız anıları, çağrılanların önemli yada önemsiz olması gerekmez havadaki o moleküller sizi yıllar öncesine götürmeye yeter. Hatırlarsınız o komşu evlerini hayal meyal,tek başınıza, elinizde belki oyuncağınız yada gittiğiniz evden size verilen bir oyuncak ile bir köşede uslu uslu oturmanız beklenir.Etrafı incelersiniz ,eşyaları,ilginç olabilecek objeleri ki genelde de ilginç bir şeyler olmaz.Belleğimden süzülüp gelen masa yada büfe üzerinde saat,sehpa üzerinde duran biblolar, bir köşede duran deve tabanı yada paşa kılıcı.Gerçekte aldığınız kokuyu yaratacak bir nesne yoktur ortalıkta ama eve ilk adım attığınızda koku karşılar sizi. Biraz eski eşya,biraz halı,bedenler,biraz mutfak o her eve özel kokuyu yaratır.Üstünden uzun yıllar geçmiş olsa da hala burnumda  kokuları,tarif edemem,şuna benziyor diyemem ama hala belleğimde. Artık o kokuları almıyorum evlerde, yine her evin kendine has kokusu var ama hafızamda yer etmiş olanlara hiç benzemiyorlar . Evlerin kokularını maskeleyecek biri sürü koku var, üzerimizdeki parfümler,oda kokuları. Belki bu yüzden komşuların,ahbapların evlerinde duyduğum ve yaşanmışlıkla bağdaştırdığım o kokunun yokluğu bir şeyleri eksik bırakıyor. Eşyalarımız,mobilyalarımızda kokmuyor çünkü onları kokularını yayacak kadar kullanmıyor kokmalarına izin vermiyoruz. İyi mi kötü mü bilmiyorum,koku hafızası güçlü biri olarak belleğime yazacak koku arıyorum galiba.

Aradığım o koku sayesinde o eski evlerin resmini beynimde çizebiliyorum,sıkıca kapalı süslü tül perdeler,hafif loş salonlar,çok temiz ve derli toplu görünen eşyalar. Eşyalar hiç hareket etmemiş hatta hiç kullanılmamış gibi görünürdü bunu gayet iyi hatırlıyorum.Koltuklar,masalar,sandalyeler,sehpalar evin sahipleri öldüğünde yerlerinden oynayacakmış gibiydi.Kokular yaşanmışlığı alabildiğine belli etsede evlerde hissedilen o eylemsiz hal tam tersine terk edilmiş olduklarını hissettirebilirdi. Bu evlerin olduğu apartmanlarda aynı evlerin içi gibiydi ağır,karanlık,sırlar saklar gibi ketum. O karanlık ve ketum duruşların hep sırlar sakladığını düşünürdüm. O  durağan evlerde yaşanan hayatların sakladığı sırlar,dramlar,eksiklikler. Düşünüyorumda o evler eksik yaşamların,düş kırıklıklarının,gerçekleşmeyen hayallerin, dört duvara hapsolmuş hayatların hapisanesi gibiydi.

İnsan ne garip şeyler hatırlıyor önemsiz görünen şeyler,mekanlar,eşyalar ; biz istemesek de kaydediliyor hafızamıza ve hiç ilgisiz bir anda hatırlayıveriyoruz. Tetikleyen bir ses,şarkı, bir film karesi yada fotoğraf bazen yada koku. Burnumuzun içine süzülen o on binlerce kokuyu ayırt edebiliyoruz, o küçücük moleküller çok sevdiğimiz pastayı,evde yapılan favori yemeğimizi,çok sevdiğimiz eşyayı,oyuncağı,çok sevilen birini hatırlatıyor.

Güçlü bir hafıza iyi olduğu gibi aynı zamanda bir ceza gibi, unutmak istesenizde izin vermiyor belleğiniz.Kötü anıları silmek istiyorsunuz ama bir uyaran saklandıkları yerden çıkarabiliyor aniden .