Vasati olarak
"Metropolde bir hayalet dolaşıyor adeta.Post-modernizm hayaleti.Girdiği her sokakta dehşet yaratan bir ecinni bu... Değdiği her şeyi kendisi olmaktan çıkararak ucubeye çeviren bir korkulu rüya...
İnsanın kendine yabancılaşmasının moda hali ... Ortalama olanı aşağılayan bir heyula... Normal olana yer olmayan bir dünya.
Bu cümleler iki gün önce Birgün'de yayınlanan Serhat Halis'in yazısından, kendisini tanımıyorum ilk defa bir yazısını okudum ,yazısı çok doğru tespitler ile dolu. Okumaya başladığım anda vasat sözcüğünü yanlış kullandığımı fark ettim, halbuki vasatinin ortalama olduğunu biliyordum.Post-modern hayalet vasatı aşağılarken hepimizi avlamış. Ben vasat bir insanım, vasat bir yaşantım,vasat bir işim, vasat bir evim var, hepinizin,hepimizin olduğu gibi. Bu ucube ortamın (en az son yirmi yılın) yaratıcılarından olan post-modern anlayış yarattığı karanlığı bize vasat olarak gösterip bizi vasata mahkum ettiler dedi yıllarca, bizlerde kendimizi farklı bir yere konumlandırmak için,ortalamanın üstünde olduğumuzu göstermek için didindik durduk. Hepimiz yaptık bunu ben yapmadım demeyin. farklı olsun diye yapılan abuk sabuk evlenme teklifleri, saçma sapan yemek sunumları, yaratıcı diye pompalanan mekanlar,sıradan olmasın diye uğraşılan tatiller, boku çıkarılan çocuk doğum günleri, kişisel gelişim saçmalığı, yaratıcı olduğu sanılan ama olmayan fotoğraflar ve daha neler neler. Bunlar hep vasat olmadığımızı ispatlamak, kendimizi normal dışı konumlandırmak için yaptıklarımız. Normal olmak kabul edilebilir bir şey değil çok sıradan, çok banal. Sıra dışı olmak gerek ama nedense gerçek sıra dışı olanlar kabul görmeyip anormal olarak nitelendiriliyor, sıra dışı olmaktan anlaşılan düşünsel bir farklılık değil sadece şekil anlamında bir farklılık ki o da toplumsal normları zedelemeyecek bir farklılık.
Vasat (ortalama ) yaşamlar adı konmamış sinsi bir aşağılamanın, küçük görmenin baskısı altında, bu baskıdan çocuklar bile nasibini alıyor.Düşünsel olarak ortalamanın bile çok altında bir toplum ortalama hayatını beğenmeyip, günlük yaşamını topluma beğendirme ve onaylatma arayışında , ne yazık ki bu anlamsız ispat durumu kıyısından köşesinden hepimize bulaşmış durumda.
Vasata yapılan saldırı sınıfsal konumları da bulandırıp tam da kapitalizmin istediği misyonu yerine getiriyor, vasat vasıfsızlık gibi nitelendirilip her bireye normalden anormale (sıra dışına) geçişin anahtarı olarak bireysel kurtuluş pompalanıyor böylece kolektif bellek daha kolay siliniyor, geçmiş sıradan diye kodlanıp kazanımlar yok sayılıyor.
Bu vasattan kurtuluş için sadece maddi şartlar zorlanıyor çünkü bu kurtuluş için yapmanız gereken şeyler, gitmeniz gereken yerler, yemeniz gereken yemekler var, çok isteyip istemediğiniz önemli değil önemli olan yapmış olmak ve bunları yaparak varım demek. çok acınası bu duruma sadece ülke olarak biz değil derecesi farklı olmakla birlikte tüm dünya bu tuzağa bir yerlerini kaptırıyor. Toplumlar oradan oraya savrulurken, insanlık parçalara bölünürken küçük farklılılar ortaya çıkarılıp toplumlar minicik savunmasız parçalara bölünüyor bu esnada da post-modernizm normali vasat gibi sunup kurtuluşu kişiselleştirilmiş marjinal çözümler olarak sunuyor.
Biraz kendimiz olmaya, vasat olmaya çalışsak çok rahatlayacağız sanki...
İnsanın kendine yabancılaşmasının moda hali ... Ortalama olanı aşağılayan bir heyula... Normal olana yer olmayan bir dünya.
Bu cümleler iki gün önce Birgün'de yayınlanan Serhat Halis'in yazısından, kendisini tanımıyorum ilk defa bir yazısını okudum ,yazısı çok doğru tespitler ile dolu. Okumaya başladığım anda vasat sözcüğünü yanlış kullandığımı fark ettim, halbuki vasatinin ortalama olduğunu biliyordum.Post-modern hayalet vasatı aşağılarken hepimizi avlamış. Ben vasat bir insanım, vasat bir yaşantım,vasat bir işim, vasat bir evim var, hepinizin,hepimizin olduğu gibi. Bu ucube ortamın (en az son yirmi yılın) yaratıcılarından olan post-modern anlayış yarattığı karanlığı bize vasat olarak gösterip bizi vasata mahkum ettiler dedi yıllarca, bizlerde kendimizi farklı bir yere konumlandırmak için,ortalamanın üstünde olduğumuzu göstermek için didindik durduk. Hepimiz yaptık bunu ben yapmadım demeyin. farklı olsun diye yapılan abuk sabuk evlenme teklifleri, saçma sapan yemek sunumları, yaratıcı diye pompalanan mekanlar,sıradan olmasın diye uğraşılan tatiller, boku çıkarılan çocuk doğum günleri, kişisel gelişim saçmalığı, yaratıcı olduğu sanılan ama olmayan fotoğraflar ve daha neler neler. Bunlar hep vasat olmadığımızı ispatlamak, kendimizi normal dışı konumlandırmak için yaptıklarımız. Normal olmak kabul edilebilir bir şey değil çok sıradan, çok banal. Sıra dışı olmak gerek ama nedense gerçek sıra dışı olanlar kabul görmeyip anormal olarak nitelendiriliyor, sıra dışı olmaktan anlaşılan düşünsel bir farklılık değil sadece şekil anlamında bir farklılık ki o da toplumsal normları zedelemeyecek bir farklılık.
Vasat (ortalama ) yaşamlar adı konmamış sinsi bir aşağılamanın, küçük görmenin baskısı altında, bu baskıdan çocuklar bile nasibini alıyor.Düşünsel olarak ortalamanın bile çok altında bir toplum ortalama hayatını beğenmeyip, günlük yaşamını topluma beğendirme ve onaylatma arayışında , ne yazık ki bu anlamsız ispat durumu kıyısından köşesinden hepimize bulaşmış durumda.
Vasata yapılan saldırı sınıfsal konumları da bulandırıp tam da kapitalizmin istediği misyonu yerine getiriyor, vasat vasıfsızlık gibi nitelendirilip her bireye normalden anormale (sıra dışına) geçişin anahtarı olarak bireysel kurtuluş pompalanıyor böylece kolektif bellek daha kolay siliniyor, geçmiş sıradan diye kodlanıp kazanımlar yok sayılıyor.
Bu vasattan kurtuluş için sadece maddi şartlar zorlanıyor çünkü bu kurtuluş için yapmanız gereken şeyler, gitmeniz gereken yerler, yemeniz gereken yemekler var, çok isteyip istemediğiniz önemli değil önemli olan yapmış olmak ve bunları yaparak varım demek. çok acınası bu duruma sadece ülke olarak biz değil derecesi farklı olmakla birlikte tüm dünya bu tuzağa bir yerlerini kaptırıyor. Toplumlar oradan oraya savrulurken, insanlık parçalara bölünürken küçük farklılılar ortaya çıkarılıp toplumlar minicik savunmasız parçalara bölünüyor bu esnada da post-modernizm normali vasat gibi sunup kurtuluşu kişiselleştirilmiş marjinal çözümler olarak sunuyor.
Biraz kendimiz olmaya, vasat olmaya çalışsak çok rahatlayacağız sanki...
Yorumlar
Yorum Gönder